De ochtendroutine die je geen enkele moeder gunt

Ik lig midden op de dag in een eenpersoons bed naast mijn snurkende peuter en bekijk een filmpje op mijn telefoon van een ochtendroutine van een ‘Mom of four’. Ze is begin 30, er slaapt een nette bruine vlecht in haar slanke nek en ze is nauwelijks hoger dan het aanrecht waaraan ze dag in dag uit voor de hele familie meal prept. Het scrollen langs wanhopige content is één van de schaarse momenten voor mezelf en het is een aftandse maar gelukkig sociaal geaccepteerde manier van tijd besteden. Toch predikt deze mom een hele andere vorm van me-time: ze staat namelijk elke dag om 4:30 op en de hele online wereld lijkt te willen weten hoe ze dat flikt.
Ik zou denken dat je dan gewoon je wekker om 4:30 uur moet zetten, maar blijkbaar is het iets heel ingenieus waarvoor je ‘morning’ in de comments moet tikken. Wat vervolgens duizenden mensen (moeders) doen. Is dit écht me-time of een weirde vorm van livemaxxing die tevergeefs een oplossing probeert te zijn voor een heel ander probleem? Met haar aanpak haalt ze “het beste uit haar leven”. Maar als je er alles uithaalt wat erin zit door de tijd zo extreem efficiënt te benutten, blijf je dan niet met een heel leeg leven achter? En wie heeft er eigenlijk écht baat bij? De economie die van haar een soort mega efficiente onderbetaalde arbeider maakt? De industrie die een verdienmodel maakt van haar welzijn met supplementen en retinolroutines? Haar partner die lekker kan uitslapen en zo vrij zorgeloos de Tesla inschiet op weg naar werk? Haar kinderen die niet hoeven mee te helpen in het huishouden? Of ik omdat ik lekker kan doorscrollen door haar content?
Wie goed kijkt ziet dat ze bleekjes is en ook haar ogen zijn nog dikkig van het slapen (of het gebrek eraan). Ze is nog amper een paar minuten wakker of ze slaat haar eerste lijdensweg al in: Met een ferme ruk haalt ze een roze sticker van haar neusbrug en twee stikcers in de vorm van een X van haar mond. Logisch natuurlijk, want iedereen weet inmiddels dat de natuur niet bedacht heeft dat je gewoon kunt slapen met je mond open zonder dat er ook maar iets gebeurt zoals elk levend wezen, maar dat je ook in je slaap beter je best moet doen met leven door via je neus te ademen. Ik denk dat een wanhopige moeder hier gewoon mee is begonnen omdat ze bang was dat ze in haar slaap zou verklappen hoe ongelukkig ze eigenlijk is als moeder anno 2026 in een soort ren-je-rotleven en dat toen de mythe van de werkende mondtape geboren was.
Amper bijgekomen van deze beauty marteling zien we de mom of four een paar seconde later in de keuken staan waar ze een klonterige collageen shake achterover giet in vier agressieve slokken alsof ze een zeeman in een Ierse kroeg is die iets te bewijzen heeft. Niet veel later staat ze moederziel alleen in de sportschool te powerliften. Jezuschristus, Atlas doe effe rustig! Eenmaal thuis begint ze uiteraard aan haar net iets te lange beauty routine om het nog onder de noemer ‘self care’ te laten vallen, vult ze vier broodtrommeltjes met gevriesdroogde superfood omdat ze waarschijnlijk geen boterhammen mag meegeven, ruimt ze in haar eentje het héle huis op omdat haar partner dat de avond ervoor waarschijnlijk wéér niet deed en maakt ze vervolgens de kinderen toch wel een klein beetje zuchtend wakker (want ze heeft er godverdomme al een dag op zitten) om ze drie kwartier later naar school te brengen. Ik hoop écht dat ze daarna op de bank ploft met een goed boek of een pornofilmpje en haar hand in haar broek, maar ik vrees het ergste.
Veel jonge moeders proberen het: eerder opstaan dan de rest van het gezin. “Lekker tijd voor jezelf”. Maar is die tijd echt zo lekker? Hoe zaligmakend is het om moederziel alleen in de sportschool te powerliften als je daarna nog een heeeele dag voor de boeg hebt? Hoe lekker is het om die onbetaalde zorgtaken te doen met je slaapkater? En waar zijn haar avonden met vrienden in de tuin of met haar partner op de bank als ze om 8:30 uur onder de wol gaat om nog die 8 uurtjes slaap aan te tikken? Het is een beetje alsof deze vrouw alleen tijd voor zichzelf mag maken als de wereld nog slaapt en dus wanneer niemand er iets voor moet inleveren. Ik vind het niet bewonderenswaardig, maar meelijwekkend.
Met een zekere mate van ramptoerisme aanschouw ik de duizenden comments van moeders onder het filmpje. Ik wil vooral weten hoe ze zich om 16 uur ‘s middags voelt. Wat deze vrouw nog waard is op haar werk, als ze daar al naartoe gaat. Hoe groot haar pensioengat straks is als ze toch een stay at home mom of four is. Of er ooit iemand voor haar een super lunch maakt. Haar sokken opruimt. En waarom haar partner in dit verhaal vooral schittert door afwezigheid. Misschien moeten haar volgers zich niet afvragen hoe ze nóg meer uit hun leven kunnen halen om zo aan hun gortige beetje me-time te komen, maar waarom veel moeders zo verdomd weinig tijd overhouden om het gewoon een beetje te leven.

Maar daar hebben ze natuurlijk amper tijd voor.